Bünyamin Yıldırım Hazretleri, 1943 yılında Sivas’ın İmranlı kazasına bağlı Uyanık (Bafsu) köyünde dünyaya geldi. İlk dinî bilgilerini, köyde imamlık yapan babası Molla Recep’ten aldı.
Çocukluk yıllarından itibaren tasavvufa karşı derin bir arayış ve özlem içerisinde olduğu, kaleme aldığı mısralardan anlaşılmaktaydı. Bu gönül arayışı, onu Nakşibendî-Hâlidiyye kolunun şeyhlerinden, Kutbu’l-Azam olarak bilinen İsmail Hakkı Öztoprak Hazretleri’ne (k.s.) intisap etmeye vesile oldu.
Henüz 16 yaşında olmasına rağmen, ondaki manevi cevheri fark eden şeyhi, Bünyamin Yıldırım Hazretleri’nin ifadesiyle, ömrünün sonuna kadar sürdüreceği hizmetlerin temelini oluşturan ilahî aşkı onun gönlüne nakşetti. Allah, Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v.) ve mürşid sevgisi üzerine söylediği beyitlerin kaynağının ve gücünün, şeyhinin nazarı olduğunu ifade ederdi.
Bunu sık sık şu sözle dile getirirdi:
“Yek nazar eylese ârif-i billâh, asl-ı kem-hareyi mücevher eyler.”
O dönemde Sivas’ta yaşayan ve aslen Mekke-i Mükerreme’den olan İsmail Hakkı Öztoprak Hazretleri, yurt içinden ve yurt dışından gelen pek çok insana hizmet etmiş, Kur’an ve sünnetin ışığında yetiştirdiği halifeleri vasıtasıyla hizmetlerinin Anadolu’nun birçok yerinde devam etmesine vesile olmuştur. Bu halifelerden biri de mutasavvıf, ârif, âşık ve gönül insanı olarak tanınan Bünyamin Yıldırım Hazretleri’dir.
Şeyhinin 1969 yılında vefat etmesinin ardından, aldığı manevi bir işaret üzerine İstanbul Esatpaşa’ya yerleşen Bünyamin Yıldırım Hazretleri, burada irşad görevini sürdürdü.
Yunus Emre’nin şehir şehir, kasaba kasaba dolaşarak insanları Allah aşkına, sevgiye ve birliğe davet etmesi gibi, Bünyamin Yıldırım Hazretleri de Anadolu’nun köy ve kasabalarını dolaşarak emr-i bi’l-ma’ruf görevinde bulundu. Feyiz ve muhabbeti gönül kasesine koyarak insanlara tattırmaya gayret etti.
Sohbetlerinde önceden belirlenmiş tek bir konuyu anlatmak yerine, karşısındaki insanların hâllerine göre onları ikaz ve irşada vesile olacak ilahiler söyler, vaaz ve nasihatlerde bulunurdu.
Tasavvuf Anlayışının Temel Esasları
Bünyamin Yıldırım Hazretleri’nin sohbetlerinde edep, aşk ve yokluk üç ana esas olarak öne çıkardı.
Sıkça dile getirdiği sözlerden bazıları şunlardı:
“Edep hoştur, edep hoştur; edebi olmayan boştur.”
“Allah’a giden en kısa ve kestirme yol aşktır.”
“Tasavvuf yok olup var olmaktır. Sen yok ol ki Hak sende var olsun.”
Ona göre bu üç esas, tasavvuf yolunun temel taşlarını oluşturuyordu.
Manevî hayatında ve hizmetlerinde gönle büyük önem verirdi. İnsanların sadece bilgi sahibi olmalarının yeterli olmadığını, asıl meselenin gönül insanı olabilmek olduğunu ifade ederdi:
“Kardeşlerim, bir insan âlim olur, hoca olur, sohbet ehli olur; ama gönül ehli olmak zordur. Biz Rabbimizin nazargâhı olan gönle ulaşmak, gönül insanı olmak istiyoruz.”
Gönül anlayışını ilahilerinde de sıkça dile getirirdi:
Gönülde cem ettik iki cihanı
Gönülde okuduk âyet Kur’an’ı
Gönlümüze aldık biz Mîm Sultan’ı
Gönülde hâller var inceden ince.
Bir başka ilahisinde ise şöyle seslenirdi:
Düşün gönül ile, bul gönül ile
Anla gönül ile, bil gönül ile
Şu göz gafletini sil gönül ile
Ol tevhidin sırrı gönül değil mi?
İlahilerinde, gönül pınarından gelen ilahî feyiz ile kurumuş gönülleri sulamaya çalışırdı. Nasıl ki bir pınar çevresindeki toprağı yeşertir ve ona yeni bir hayat kazandırırsa, onun sohbetleri ve ilahileri de insanların gönüllerinde yeni bir manevî hayatın filizlenmesine vesile olmuştur.
Kadınlara ve Gençlere Yönelik Hizmetleri
Bünyamin Yıldırım Hazretleri’nin hizmetlerinin önemli bir bölümünü kadınlar ve gençler oluşturuyordu. Onların Kur’an ve sünnet üzere yaşamaları, bilinçli ve şuurlu Müslümanlar olarak hayatlarını sürdürmeleri için yaptığı vaaz ve nasihatler, birçok insanın manevi anlamda yeniden yön bulmasına vesile oldu.
Özellikle içki, kumar ve çeşitli eğlence ortamlarında hayatlarını tüketen ailelere ulaşarak onların gafletten uzaklaşmalarına ve çocuklarıyla birlikte İslami bir hayat yaşamalarına vesile olmaya çalıştı.
İnsanları Allah’ın nuruna, güzel ahlaka, aile huzuruna ve manevi değerlere yönlendirmeyi hayatının önemli gayelerinden biri olarak gördü.
Kitleleri İslam’ın mesajıyla buluşturarak, çağın ahlaki ve manevi problemleri karşısında insanları huzur ve selamet yoluna davet etti.
Bir toprak misali taşlaşmış gönülleri; sohbetleri, hizmetleri ve ilahileriyle besleyip sulayarak Allah rızasına yönelen yeni filizlerin yetişmesine gayret etti.
Vefatı ve Manevî Mirası
Ancak ilahî takdir gereği, yetişmesine vesile olduğu nice gönül insanından ayrılma vakti geldi.
Bünyamin Yıldırım Hazretleri, 17 Mart 1994 Perşembe günü, evinde Rabbine rabıta hâlindeyken vefat ederek vuslata erdi.
Geride, kendisine duydukları sevgi ve muhabbetle bağlı binlerce mürid ve gönül insanı bıraktı.
Kabri, İstanbul Ümraniye Kocatepe Kabristanı’ndadır.
Vefatından sonra da müritleri, onun öğrettiği edep ve erkân doğrultusunda hizmetlerini sürdürmeye devam etmişlerdir. Bünyamin Yıldırım Hazretleri’nin hayatı; tasavvuf, gönül eğitimi, güzel ahlak, sohbet ve insanları hayra davet etme anlayışı etrafında şekillenmiş bir hizmet hayatı olarak hatırlanmaktadır.