1642 yılında Şanlıurfa’da doğan Nâbî, Divan edebiyatımızın en özgün hikemî şairlerinden biridir. Şiirlerinde genellikle ahlâkî ve hikemî konuları, İslam inancı ve tasavvufî düşünce çerçevesinde işlemiştir. Münacat, naat ve kaside tarzındaki
Ramazan-ı Şerif, Osmanlı edebiyatında yalnızca bir ibadet ayı değil, aynı zamanda estetik bir ilham kaynağı olmuştur. Bu kutsal ayın bereketi, rahmeti ve manevî coşkusu, şiirlerde kendine has bir dille anlatılmış,